صفحه اصلی
جستجو پیشرفته
لطفا منتظر بمانید...
سازمانها و نهادها
صفحات اختصاصی
گروه های خبری
شعر و ادب
بین الملل
تلنگر / وبلاگ رسمی دکتر سوسن صفاوردی
محله خبر
تولید، اکران و پخش
آرشیو اخبار

شوخی،شوخی ...

این که جامعه با شرایط فعلی نیازمند نشاط است ، انگیزه ایی موجه برای ساخته شدن فیلم سینمایی است که اتفاقا خوراک مناسبی هم برای تعطیلات نوروز باشد.

به گزارش خبرنگار نیوزدی؛ نیسما کشفی- این که سیاست فرهنگی در این زمینه باید سریعتر به نتایج اجرایی و منطقی برسد هم درست، اما واقعیت فعلی وضعیت فیلمهای طنزی است که معلوم نیست برپایه چه اصولی نوشته، ساخته و نمایش داده می شوند.
فیلمهایی که در آنها طنزهای کلامی کمرنگ می شود و با تکیه بر طنز فیزیکی و شخصیتهای موفق و نیمه موفق سالهای گذشته تلاش می کنند به هر قیمتی خنده دار به نظر برسند.در سالهای اخیر نگرانی سیاسی و اجتماعی از تهاجم فرهنگی آنقدر مورد توجه و بحث بود که یادمان رفت فرهنگ می تواند مورد هجمه داخلی هم قرار بگیرد و طبق معمول ضربه های داخلی و بومی دیرتر و کمتر، حس و پردازش می شوند.
ایران برگر آخرین نمونه در این نوع طنز است که حضور علی نصیریان دلیل محکمی است تا مخاطب را به سینما بکشاند.ولی در همان دقایق اول چهره های آشنایی مثل نقی و ارسطو(سریال پایتخت) و گروهبان زهره (سریال شاهگوش) که حالا فقط اسمشان عوض شده ، تکلیف بیننده را روشن می کنند و زحمت تماشاگر کم می شود تا تلاشی برای برقراری ارتباط با کاراکتر جدید نکند.
شوخی هایی که در فضای واقعی و مجازی با قومیت ها و عادات نواحی مختلف کشور می شود و در اغلب موارد معترضان جدی هم دارد ، دستمایه اصلی قصه است.مدرنیته به سخره گرفته شده در کنار یادآوری جدال های سیاسی جامعه که تاریخ مصرفشان گذشته است موضوعات موازی پرداخته شده دیگری است که در مسیر سرگرمی هم چندان موفق نیستند.به بازی گرفتنآداب و رسوم محلی و قومی، مرد سالاری و زن محوری در پستو،دست کم گرفتن فقر و گرسنی کودکان، تمام ادبیات فیلم را هدایت می کند.
جنجالهای به دست آوردن رای اکثریتی با زیرپا گذاشتن ارزشهای مذهبی و ملی در غالب رهبران فکری که با کاراکترهای تقدس و اسطوره معرفی شده اند از سبک ترین پرداختها به مقوله ی انتخابات است.ابزارهای معرفی مدرنیته و رسوخ بی رویه آن به فضای روستایی و استفاده نامتعارف از این امکانات با برجسته کردن میزان نادانی و
 ناآگاهی راهکار نامناسبی برای نشان دادن نبود سواد رسانه ایی است.درست است که می توان از بستر طنزهای نمایشی بیشتر به مشکلات و نواقص اجتماعی، فرهنگی و حتی سیاسی پرداخت ولی نباید چنین پیامهایی را با خرج کردن غرور جامعه انتشار داد.
همینطور شوخی شوخی، جدیت تلخ خارج شدن از مسیر واقعی طنزپردازی، نشاط و خنده تمام دستاورد نمایش چنین فیلمهایی است.ظنز واقعی بزرگنمایی معضلات و مشکلاتی است که به هر دلیلی نمی شود جدی به آنها پرداخت ولی طنزی که در سالهای اخیر به وفور به قیمت خنده شاهد آن هستیم چوبی است که با دست خود بر مشکلات می زنیم و به جای مرهم می شود نمک زخم . دردی  که خندیدن به آن چندان عاقلانه به نظر نمی رسد.
 

 

انتهای پیام/

شناسنامه


کدخبر: ۱۹۰۴۷
تاریخ: ۱۳۹۴/۲/۲۷     ساعت: ۱۴ : ۴
امتیاز به این خبر:
  • 0
سرویس: اختصاصی       زیرسرویس: گفتگو
انتشار:
ارسال نظر


نام :*
ایمیل:
نظر :*
ارسال
نظرات


کلیه حقوق مادی و معنوی این پایگاه خبری متعلق به سرزمین ارتباطات میباشد.
  • ۱۳۹۷ سه شنبه ۴ ارديبهشت
  • ٨ شعبان ١٤٣٩
  • Apr 24 2018